به اُمیدِ لطف ُ یـاریِ تـو . . .

تسلیمِ فرمانِ توام ، وقتی بهم امر به رفتن میکنی ، وقتی برای این دخترکِ صبورت ، روزهایی چیدی برای قوی تر شدن و محکم تر رفتن .. ، وقتی بهم ایمان داری که از پسش برمیام ، قلب و روح ُ جسمِ من ، راضی ترینِ به مصلحتُ خواستنت ، به اراده ی لایزالت ،  با چشم های بسته و قلبی روشن میرم ،  مسیری رو که ضامن ِ به مقصد رسیدنش تویی ، با اراده ای بی انتها ، با قلبی که از همیشه تند تر میزنه و مشتاق تر ، با چشمهایی که لبریزِ خواستن ِ و با روحی که عجینِ تو . تمامِ زیبایی ِ زندگی به همین افت و خیز هاست ، به همین لبخند هایِ بعدِ اشک ، به همین اُمیدی که به نبض هامون میپاشی تا هموار تر از همیشه بزنه ُ سختی های راهُ به رومون نیاره. خدای من ، خدای مهربانِ من ، ممنونم که برای قلب و دل و چشمم نشونه میفرستی تا دلم قرص شه که راهم بیراهه نیست ، که میفهمونی به من که باعثُ بانیِ هرخیری تو هستی ُ بس . حضرتِ عشقِ نازنینِ من ، دنباله ی لبخندتُ گرفتم ُ بی پروا میام باهات ...

بلند میگم ، از ته دل و با همه ی وجودِ سرشار از اُمیدم ... یه جووری بهت تکیه کردم که پُشتِ یه دنیا بلرزه.

ارام بگير قلب ِ بي تاب ِ رسيدن ...ميدانم ، درد دارد ، اينکه به يکباره هزار تکه شوي و غم اين شکستن را به تنهايي به دوش بکشي ...ميدانم ، وجودت زخمي از افتادن هاست ،که انتظار چه بر سرت آورده ،  باور کن همه ي اين ها را خوب ميدانم ...من به معجزه ي صبر ايمان دارم ، به  پروانه شدن ، به تمام ِ روزهاي خوبي که انتظارش را مي کشيم ، به بهار شدن اين خزان . قلب من ، باور کن که روزي سهم تو هم لبخند مي شود ، باور کن  که هر جاده اي را مقصدي ست و هر رفتني را رسيدن ! مگر ميشود شبي را صبح نباشد؟با من بيا که اين جاده  بي تو به ناکجا اباد هم نخواهد رسيد ،میدانی  اين مسيرِ متهي به عشق فقط تورا کم دارد و بس ...

رحيمِ کريمِ رئووف  ، شکرانه ي الطافت را چگونه به جا آورد اين دل ِ شرمسار از مهرباني هايت  ...